30 dic 2009

47° Pasaje

Hoy, vivo en un claustro. Siempre he vivido en él. Lo acontecido es que ahora me percato del claustro. Y el asunto, y para nada conflicto alguno, es el permanecer allí. Desconozco si estoy peor o mejor que años anteriores. Leo diez libros por noches en búsqueda del sueño, pero es una aventura inefable, donde vence la noche y no el sueño. No he hablado de los sueños, hasta hace poco he logrado atraparlos concientemente en el estado inconsciente propio del sueño. Ha sido fácil, he sacado provecho de ellos. Dicen mucho y significan muy poco. Mi hermana sororamente me ataladra la psique sin querer, y por esto la quiero mucho, con sinceridad. Sin embargo, por eso leo mucho. Leo sin detenerme, ojeo capítulos por día. El "stop", la pausa la tomo a veces con el café, con el té, con el queso, con la limpieza de la biblioteca o de alguna película francesa. Estas últimas me han transformado en puré, en añicos aún mejor, el alma, la episteme que poco a poco mi vida forja. El destino ya es una ilusión cuando escucho música. Nada es igual, todo cambia. El ir u venir de las olas es el mismo ir y venir del "todo cambia". Estas lecturas me tienen en la propia locura del reconocimiento. Leo A. Watts, G. Steiner, Gloria Martin, E. Zamora, Leonardo Azparrén, S. Dalí, A. Rimbaud, Salmos, algunas críticas literarias que no recuerdo y otros estudios simbolistas mayas e incaicos. Todo esto abunda en mi cabeza como el Lago de Valencia. Tan bello ese lago, es tan bello por el terror que me imprime al verlo. Leo para configurarme, dice Freud. Leo para desabastecerme, dice Lipovetsky. Leo para vaciarme, dice mi hermana. Trato de no ser el espécimen humano que pide la sociedad, y cada vez caigo en cuenta que lo soy más y más. Cuatro paredes claustrofóbicas de mucho discurso y de mucha sonrisa grata ante todo esto. La pirámide de Maslow, el resumen "decalógico" cartesiano y el abrupto erupto de Hegel me tienen sin cuidado y sin alertas, ante toda esta gravedad que se siente al encuentro de sí mismo. Desconozco si es el verdadero encuentro consigo mismo, porque presumo, lo huelo, que es un encuentro con el consigo mismo de la sociedad. No sé, si sociedad histórica, filosófica o artística o la que sea. Sé que me he dejado muy atrás del camino -como el Teseo de Febres Cordero en su laberinto-, tan allá que no hay vuelta atrás. El que busca, encuentra. Y éste, que he dejado ser, posiblemente empieza a ser.

¿Y cómo le llamamos a esto?

29 nov 2009

46º Pasaje

Tengo la FUERZA, la FIRMEZA, la VOLUNTAD, el AMOR, la LUZ, la PAZ, la ESPERANZA, la SEGURIDAD, la CREATIVIDAD y la CONSOLIDACION de JESUS de la MiSERICORDIA DENTRO DE MI
I have the strength, firmness, determination, LOVE, LIGHT, PEACE, HOPE, SAFETY, CREATIVITY AND CONSOLIDATION OF JESUS OF MERCY IN MY
J'ai la force, la fermeté, détermination, amour, lumière, paix, d'espoir, SÉCURITÉ, LA CREATIVITE ET LA CONSOLIDATION DE JÉSUS DE MISERICORDE DANS MON
Eu tenho a força, firmeza, determinação, amor, luz, paz, esperança, segurança, CRIATIVIDADE E CONSOLIDAÇÃO DE JESUS DA MISERICÓRDIA NA MINHA
Ich habe die Kraft, Festigkeit, Entschlossenheit, Liebe, Licht, Frieden, Hoffnung, SICHERHEIT, Kreativität und Konsolidierung des Jesus von MERCY IN MY
لدي من قوة وثبات وعزم ، والحب ، والضوء ، السلام والأمل وسلامته وإبداعه في وضم
يسوع الرحمة في بلادي
我有实力,坚定,果断,爱,光明,和平,希望,安全,创造力和巩固在我慈悲耶稣
יש לי כוח, נחישות, נחישות, אהבה, אור, שלום, תקווה, בטיחות, יצירתיות איחוד
של ישוע הרחמים שלי
私は、強さ、硬さ、決意、愛、ライト、ピース、ホープ、安全性、創造性と圧密JESUSの慈悲で私ののが
Io ho la forza, fermezza, determinazione, amore, di luce, pace, speranza, SICUREZZA, CREATIVITA 'E CONSOLIDAMENTO DI GESÙ DI MISERICORDIA NELLA MIA
Ben güç, sertlik, kararlılık, LOVE, LIGHT, barış, umut, EMNİYET, yaratıcılık ve konsolidasyon İSA MERHAMET In My BAKANLIĞI var
Я имею силу, твердость, решительность, любовь, свет, мир, надежду, БЕЗОПАСНОСТЬ, творчества и КОНСОЛИДАЦИЯ Иисуса MERCY IN MY
Mam siłę, stanowczość, determinacja, LOVE, światło, pokój, nadzieja, BEZPIECZEŃSTWO, kreatywność i KONSOLIDACJA Jezusa Miłosiernego IN MY
من قدرت ، ثبات و استحکام ، عزم ، عشق ، نور ، صلح ، امید ، ایمنی ، خلاقیت و استحکام از رحمت عیسی مسیح در من

45º Pasaje

Todas la pasiones son buenas cuando uno es dueño de ellas, y todas son malas cuando nos esclavizan.

- Rousseau

¿Será así querido y estimado Rousseau? ¿Será así ser cómplice de la pasión? Pensar y accionar en tantos planes en la medida que todos sean ejecutados conlleva que "todo" esté endulzado e impregnado de pasión. Estoy sometido a mi dominio y castigado por mi esclavitud. Entonces, mi querido Rousseau, ¿cuán de cierto y verdadero es lo que decís?

27 nov 2009

44° Pasaje

La Renuncia (fragmento)

"Yo voy hacia mi propio nivel. Ya estoy tranquilo.
Cuando renuncie a todo, seré mi propio dueño;
desbaratando encajes regresaré hasta el hilo.
La renuncia es el viaje de regreso del sueño..."


Andrés Eloy Blanco

25 nov 2009

43° Pasaje

Decía él:

Yo, Bertolt Brecht, vengo de los bosques negros.
Cuando me trajo a las ciudades
mi madre me tenía en su vientre todavía.
El frío de los bosques permanecerá en mí hasta la muerte.


Pues, no puedo copiarte astuto amigo. Pero podría agregar, desde este trópico, que vengo de lluvias negras y de vientre oscuro. Y creo, lo más seguro, que lo llevaré hasta la muerte.

Dijo él.

28 oct 2009

41° Pasaje

"Seas quien seas, mires donde mires
mi rara y extraña figura,
tus labios sonríen
y todo tu rostro derrama hilaridad
No te das cuenta al mirarme
de la fealdad que me hace sentir bella.
Tampoco sabes como la fealdad
puede superar a toda belleza”



Don Gregorio Comanini,
ante el cuadro “Vertumno” de Giuseppe Archimboldo (hacia el año 1590)

5 oct 2009

40° Pasaje

Sobre Wilde y tu


Una vez hablé con Wilde sobre ti. Hablamos por largo rato. El cantinero creía que yo era un amante más de Wilde. Triste por él, yo era el amante de otro amante. Wilde que no sabía nada de mí, sabía mucho sobre ti. Él me había recibido con los brazos abiertos, como un buen amigo y me dijo, "léete esto y aquello, y verás cómo podrás amarlo olvidándolo". Mi rostro perplejo no descansaba de su expresión de molestia y placer. Un rostro ambigüo. Esos que tanto provoca Wilde cuando hablamos. Me trato como un coleto cuando me dijo que no leiste ni siquiera los trece "poemillas"... Así suele hablar Wilde. "Amigo, desisto, ese hombre lo amo, pero amo al vacío..." allí, justo en esa palabra me detuvo Wilde con su mano sobre mi boca. Él me dijo con leve sonrisa que el vacío es la primera cita del amor y luego, la misma rutina de siempre, hasta que flote esa pasión. "Todo será igual"... "viaja, Luis, viaja... viaja lejos, viaja a las montañas, vete a los desiertos, huye lejos... pero viaja" Todavía resuenan en mí las palabras de Wilde, su mirada, su enorme sonrisa, su gesto del "viajar". Wilde, querido y amigo mío, extraño nuestras conversaciones. Extraño que me hables de él, extraño aquellos momentos cuando sabía algo de él. Wilde, por qué te fuiste. Necesito que me hables de él. Ha pasado tanto tiempo. Mucho tiempo desde que te fuiste. Ya el bar y el cantinero no son los mismos. En esta vida no se puede vivir de cartas y misivas. Sólo espero que vuelvas, amigo Wilde. Y así sabré algo -así sea muy poco- sobre él. Amigo, desde nuestra última conversación han pasado muchísimas cosas. Tantas que ni Orión ni Neptuno tienen cabida para lo vivido hasta hoy. Y vaya que me dejaste tu diario de alcoba antes de irte. No sé qué podría haber hecho. Lo pensé, pero ahogarme en licor no fue una muy buena salida. Me encerré en tus páginas. Amarillentas páginas. He cuidado mucho tu diario. Pero de nada me sirve vivir de páginas, de papeles, de mí. Ansío tu llegada, amigo Wilde. Mis manos han cambiado. Estoy un poco más grande y más viejo. Joven viejo, como siempre. Viajaré pronto. No sé cuánto pueda resistir. Pero lo haré por nosotros, por nuestras conversaciones.

Sin más,


Luis
tu joven

4 oct 2009

39° Pasaje

Por hoy el agotamiento ha sido abrumador. A pesar de las horas que dormí por la mañana, no he logrado detener estos pensamientos. Deseo respirar un poco, pero giran en mí muchos axiomas y palabras en búsqueda de definición. La situación es desfavorable. El panorama nada alentador. Rememoro imágenes e íconos para lograr deconstruir mi mente, por lo menos intentar desmontar esa imagen de mí que han hecho y que poco a poco –al pasar de los años desde mi nacimiento- he permitido. Suelo dejar que pase el tiempo, pero esta vez he sido valiente para confrontar estos pensamientos. Me parece esto a la muerte. Y ese concepto y esa reacción que le tienen a la muerte, deberían tenérsele a la vida. Consiento este agotamiento por mi propio cuerpo. Órgano distinto a la mente. Consentimiento que no se traduce en amor o lástima, sino en silencio. Por hoy no he sido yo. No he logrado permear las palabras que puedan y logren constituirme en sujeto. Caminar ha sido un gran alivio para este cuerpo, pero no para esta mente. Espacio, esta mente, que procesa sin descanso. Lleva meses así. Lo entiendo, pero no entiendo a dónde llegará. Logro ordenar este mundo que llevo dentro. Pero la ansiedad devora. Por hoy, la mente devora con frialdad a su sujeto.

24 sept 2009

38° Pasaje

Si queremos un mundo de paz y de justicia hay que poner decididamente la inteligencia al servicio del amor.

Antoine de Saint-Exupery (1900-1944)

20 sept 2009

37° Pasaje

Pensando dormir. Angustia ligera de cómo saber respirar esta hora en la que decides si seguir o detenerte en tan un sólo paso. Pensando pensar. Ligereza de un argumento que dará un resultado el siguiente mes. Analizo lo analizado. Paso que conviene describir como solitario y pasivamente armonioso. Pensando no dormir. Respiro la palabra que se puede escribir en una carta que describirá tan sólo lo que acontece. Resumo las horas. Ya nada interesa pensar. Escribir el siguiente argumento. Es decir, todo terminó. Ahora, el paso. Es decir, de nuevo, todo cambiará. Para todo. Absolutamente todo. Y absolutamente público.

Lmancera

15 sept 2009

36° Pasaje

Digamos

Desde el año pienso

Desde los dos duermo de día

Desde los tres juego toda la noche

Desde los cuatro voy a la escuela

Desde los cinco elijo mi objeto de deseo

Desde los seis tengo super yo

Desde los siete me rapo el cabello

Desde los ocho soy disciplinado

Desde los nueve oro el padre nuestro

Desde los diez utilizo la lógica fundamental

Desde los once conozco al ser humano

Desde los doce soy adulto

Desde los trece conozco la psicopatía

Desde los catorce escribo mi primer verso

Desde los quince escucho música electrónica

Desde los dieciséis carteo a los amantes

Desde los diecisiete lo amo con fervor

Desde los dieciocho creo en la naturaleza

Desde los diecinueve descubro el poder

Desde los veinte confronto a la humildad

Desde… presente.

2 sept 2009

35° Pasaje

Después de la una de la madrugada todo ha cambiado. La sábana, la música, el libro, la noche, el aire, la costumbre de extrañar. Cambia como cambias. Se llora como lloras. En el chinchorro no te ansío ni te recuerdo. Sólo me acuesto a dejar que todo pase. Que pase por debajo y por encima de mi cuerpo, de los ojos. Vaya que mi único acuerdo ha sido estos últimos pasajes hasta que se me agote la paciencia de los dedos. De la masaya al chinchorro y de este al otro. Así me tengo mientras llega el calorcito de amanecer. Pese al solazo, sigue siendo día frío. Me parezco a Quijote. Lucho con estos molinos de placer y con el deseo de escapar de La Mancha. Después de la madrugada soy tan escueto y tan frío como este pasaje. Recuerda leer tus pasajes. Por lo menos, ellos hablarán por mí.

Acuéstate a dormir y no llores a solas.